: reckoning

Συνέντευξη του Peter Fleischer, σύμβουλος προστασίας δεδομένων της Google στην Καθημερινή.

Related posts: No related posts.

Κι εγώ,
που πάντα μόνος προσπαθώ
να πατήσω πάνω στην φωτιά
και να καω,
πάντα θα σώζομαι,
να μηδενίζομαι,
τον εαυτό μου να ‘νδρώνω:

να καμαρώνω
πιλάφι και παρθένες,
ένα παλάτι ανατολίτικο,
έναν Θεό κοσμοπολίτικο:

γύρω τις θάλασσες γυρνάει,
σε πάρκα, με παρέες ξενυχτάει,
το χέρι του σιγά-σιγά απλώνει,
και βρέχει τη μέρα,
τη νύχτα ξημερώνει.

Κι εγώ,
που χρόνια τώρα τη νιότη μου σκορπάω,
του κόσμου την Ροζέτα να κρατάω
να την γυρνώ και να την γράφω,
με χάλκινα μολύβια την χαράζω,
ανθρώπους κάθε τρεις και λίγο να ξεγράφω,
σε κατάστιχα δυαδικά τους αναφέρω,
μου λένε σημασία να μην δίνω σ’ όσα ξέρω.

Με σφυροδρέπανα φυγόκεντρα
να με ξυπνάνε
και να μου δίνουν όσα πήραν με απάτες
ευχαριστώ μηχανικά να απαντάω,
και να τραυλίζω ειρωνικά
πως την πατρίδα τους όλοι την πονάνε.

Κι εγώ
που πάντα μόνος προσπαθώ
να πατήσω πάνω στο νερό
και να πνιγώ
πάντα φωτιές παντού θα σβήνω
θα ξαναστείλω
το μήνυμα που χρόνια τώρα γράφω:

για μένα, τα υβρίδια
μόλις αρχίσανε,
μόλις τελειώσανε
οι άνθρακες,
οι γραφίτες,
κι οι γραφιάδες.

Related posts: No related posts.

Κοινή σελήνη—
τι αστείο τραγικό.

Λες κι ο μεταμοντερνισμός
δεν τον άγγιξε ποτέ.

Λες και δεν ήκουσε περί την
πολλαπλότητα των φεγγαριών,
για τα πολυπάτια τ’ άδοξα,
για τα μονοπάτια τα κοινά:
περπατημένα από δυό
παιδιά.

Δυο παιδιά αλήτες,
με παπούτσια αλήτικα,
φευγαλέα να κοιτούν δεξ’ά κι αριστερά,
μην ξεχάσουν πίσω τους
τίποτα ψίχουλα καμένα
μην τα δούνε τίποτα γάτες καημένες,
μαύρες, μαγικές,
με πράσινα μάτια, λαμπερά,
να φωτίζουν όσα καταπάτησαν,
όσα άφησαν ξωπίσω τους,
να λένε στον κόσμο ολάκερο
με τις ουρές τους σαν κεραίες,
τεντωμένες προς τα ουράνια,
για δεκατρείς γάτες,
μια για κάθε σελήνη.

Και τα παιδιά θα ξέρουν,
πως όσο τρέχουν,
παραπάνω θα μπορούν,
να φύγουν, να χαθούν,
να φτάσουν,
σ’ ένα κομμάτι γη ξεχασμένη,
σβησμένη με καπνό,
διορθωμένη με κόκκινη μπογιά,
βγαλμένη από τα σωθικά ανθρώπων ζωντανών,
στάλα-στάλα,
π’ είχαν δέρμα άσπρο ή έγχρωμο,
χέρια χαραγμένα εφτοδώς,
και μετά από χρόνια πολλά,
αμέτρητα,
με βγαλμένα σωθικά,
σώθηκα.

Related posts: No related posts.

Ίντσα την ίντσα
σα’ νίντζα τη νύχτα
αργά προχωράς
χιλιάδες τα μίλια
στο νου σου χωράς.

Σε κάθε πόλη,
την Πόλη αγαπάς,
γνωρίζεις, μυρίζεις,
πίσω κοιτάς.

Ψάχνεις να βρεις τη ζωή σου,
να νιώσεις “εδώ”.

Σαν ξενυχτίσεις τη νύχτα της Νιρβάνας,
σωστός σαν γίνεις, ιππότης της αλάνας,
θα εμπεδώσεις πως φευγάτοι όσοι ήσαν,
δικαιοσύνη μόνοι τους ζητήσαν,
και τραγουδιστά σ’ όλους θα φωνάξεις
πως μόνος πάντα ήσουν
και μόνος πάντα θα ‘σαι.

Related posts: No related posts.

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή
με διαφώτισε:
μου έδειξε τι πίστευα, πόσο ένιωθα,
και πως μ’ αισθήματα ανθρώπινα,
απάνθρωπος κατάντησα,
με μι’ αράδα ιδέες απανθρακωμένες,
—φωτιές σβησμένες στα γρήγορα,
με φτύματα αρρωστημένα—
να περιμένουν το πέρασμα του χρόνου
να γίνουν διαμάντια,
λαμπερά, χαρακωμένα,
γεμάτα πείσμα κι υπομονή,
και να περιμένουν—και πάλι—,
να βρεθεί ένας τεχνίτης σωστός,
να τα σμιλέψει,
να αναδείξει την ομορφιά τους,
να τα κάνει σφυριά τη σφυριά
ανθρώπινα, αγκαλιασμένα,
κοσμήματα στο μέτωπο
τ’ Αγκαλιαστή τους.

Related posts: No related posts.

Χρυσόσκονη στο ποτό,
αργά την σκορπάς,
τα πλούτη που κλέψαν,
εσύ αγαπάς.

Μεγάλη η πόλη,
μικρός ο λαός,
γεμάτη στρατιώτες,
προδότες, παιδιά,
γυναίκες, πουτάνες,
και άντρες πουλιά.

Γυμνοί προσοδεύουν,
γυρεύουν χρυσό,
σε ξένες χώρες,
με σκλάβους μικρούς,
μαζεύουν μπάλα τη μπάλα,
αλεύρι, μαγιά.
Σκοπεύουν να ψήσουν,
τον άρτο γι’ αυτούς,
και όλοι οι άλλοι
ας ζήσουν—μπορούν.

Related posts: No related posts.